Mercedes

"Ik heb altijd wel een Mercedes willen hebben, die van jou vind ik prachtig".
"Oh, die heb ik tweedehands gekocht van een rijke mevrouw die hem beu was, niet veel geld voor betaald hoor".
"Hij staat hier anders mooi te blinken, de ganse straat fleurt op !"
"Echt ?, nooit op gelet, vooruit, dat doet mij plezier".
"Je bent toch goed verzekerd ?"
"Euh, ja, zoals iedereen zeker ?"
"Die jongens hier in de buurt, die kunnen nogal wild tekeergaan met hun fietsen, ik zou maar oppassen"
"Euh, ja, daar zeg je wat, daar heb ik nog niet echt bij stilgestaan..."
"Jij werkt toch bij de belastingen, nietwaar ?"
"Ja, dat klopt, ik controleer bedrijven, dat is mijn opdracht".
"Wow, ik wist niet dat je bij de belastingen zoveel geld kon verdienen, en met zo'n chique bak kon rondrijden".
"Maar ik heb het je toch al gezegd, zo veel verdien ik heus niet. Wat doe jij in het leven ?"
"Ik heb een bedrijf, op het nieuwe bedrijfsterrein, hier wat verder. Ja, ik denk dat we elkaar wel nogeens zouden kunnen tegenkomen, professioneel dan."
"Ah, ja, dat zou wel eens kunnen".
"En het zou toch jammer zijn dat zo'n mooie wagen plots in brand zou vliegen, je hebt toch een goede brandverzekering ?"
"Euh, ja, waarschijnlijk, Mercedessen vliegen toch niet zo snel in brand ?"
"Het zou ook wel eens kunnen bliksemen natuurlijk, die klimaatverandering, het ziet er niet goed uit."
"Wat heeft het klimaat hier nu mee te maken ?"
"Wel, voor het te heet wordt, ik zou met toch maar niet al te veel inspannen, dan houden we het beiden koel.  Bye"...

Hulp

Nog nooit waren er zo veel hulporganisaties als tegenwoordig. Een karavaan van NGO's, met in hun voetspoor popsterren, acteurs, politici en journalisten, trekt over de planeet, van crisisgebied naar oorlogszone. De humanitaire hulpverlening is een miljardenindustrie geworden, waarin wordt gestreden om een zo groot mogelijk marktaandeel. Van duizenden organisaties per crisis kijken we niet meer op. En zij gaan door met helpen, ook als de strijdende partijen het geld en de goederen rechtstreeks laten verdwijnen in hun oorlogskassen.

Waarom krijgen sommige landen hulp met bakken tegelijk, terwijl andere het moeten doen met de restjes? Waarom zijn de resultaten vaak zo schamel? Waarom worden de hulporganisaties maar zo zelden ter verantwoording geroepen? Waar houden humanitaire beginselen op ethisch te zijn ? In De crisiskaravaan analyseert Linda Polman op even trefzekere als onthutsende wijze de zin en de moraal van de internationale humanitaire hulpverlening.
Van de Balkan tot Darfur, van Somalië tot Afganistan.

Linda Polman is journalist en schrijft onder andere voor de Volkskrant, NRC Handelsblad, The Guardian en The Times. Ze publiceerde eerder 'k Zag twee beren. De achterkant van de VN-vredesmissies, dat wereldwijd werd vertaald en grote bijval oogstte.

Megafoon

Een megafoon is een hulpmiddel om een grote groep mensen toe te spreken. Het is draagbaar en wordt meestal in de hand gehouden. Een megafoon is trechtervormig of beter nog hyperbolisch. Een megafoon wordt vaak gebruik bij manifestaties of demonstraties, bij sportevenementen en bij zeilscholen.

Het Androgyn Anunaatje

Beste Rob,
bedankt voor dit artikel, eindelijk een rationele stem tussen al het geroep.
En je hebt gelijk, het wordt tijd dat de ingenieurs zich ermee gaan bemoeien,
helaas zijn we nogal ondervertegenwoordigd in het Belgische parlement :-)

Maar misschien heeft Anuna wel meer gelijk dan we zouden willen.
Waar, vreemd genoeg, nooit over gesproken wordt, is dat de olieindustrie wel meer kwalijke gevolgen veroorzaakt heeft. De grote islam-revival van de voorbije 40 jaar werd volledig gesponsord door onze petrodollars. En nu mag iedereen natuurlijk zijn eigen religie belijden, maar een aantal extremisten heeft het wel heel bont gemaakt. Ik weet niet wat een oorlog aan extra CO2-uitstoot oplevert, maar het moet gigantisch zijn...
Er zijn natuurlijk ook de milieurampen geweest in de voorbije decennia, ook daar hoor je nog weinig van, misschien is de recuperatie capaciteit van de natuur wel dusdanig groot dat het enkel om een tijdelijk ongemak ging, maar er zijn ook de ongewone sociale petro-problemen (uit-het-niets-ontstaat-een-nieuwe-petro-staat/), de nare neveneffecten van schaliegas (en Gronings gas), of pijpleidingen die plots door beschermde natuurgebieden moeten.

"Er bestaan oplossingen", roepen de klimaatbetogers, de waarheid is helaas iets genuanceerder, er bestaat geen "silver bullet", wat sommigen ook mogen beweren, en zelfs al zouden wij besluiten om terug als "Dappere Belgen" te gaan leven, dan nog zou dit weinig verschil uitmaken op wereldschaal.
Maar er wordt wel degelijk gezocht naar oplossingen (drawdown.org), we zouden hier al mee kunnen beginnen...

"Politici, los het op", roepen de klimaatbetogers, helaas snappen ze het spelletje niet, politici hebben nog nooit problemen opgelost, ze leven ervan. Wat waren de grote problemen in de jaren tachtig ?
- Te complexe wetgeving.
- Te hoge belastingen.
- Collosale overheidsschuld.
- Teveel politici en bijhorende aanhangsels (kabinetten, studiediensten, denktanks, werkgroepen, overlegcomitees, senatoren, ...).
- Inefficiënt en overbevolkt overheidsapparaat.
- Justitie is een grote grap.
- Inefficiënt en veel te duur openbaar vervoer.
- Te veel files (jawel, toen al).
- Grote verspilling in de gezondheidszorg/sociale zekerheid.

We zijn 40 jaar verder, en welk probleem is er opgelost, iemand ?

Dus hopen de politici natuurlijk (in stilte) dat de storm vanzelf zal gaan liggen, dan kunnen ze weer verder : "business as usual". Maar wat als de storm niet gaat liggen, als de sussende woordjes deze keer niet zullen volstaan, als duidelijk wordt dat het bij wat gerommel in de marge zal blijven, naar aloude gewoonte.
Dan krijgen we het Androgyne Alunaatje versus de geoliede partijmachines, David versus Goliath, de één moet het hebben van een leuk snoetje en bijhorende naïviteit, de ander verdeelt enkele honderden miljoen euros onder elkaar.
Wie zal het halen, zal de puber slagen in wat tot hiertoe niemand gelukt is, de particratie breken ?
Ze hebben al de scalp van één minister...

En er is natuurlijk meer aan de hand, onze erfenis is niet helemaal onbesproken: we hebben het inderdaad nog nooit zo goed gehad, op materieel vlak dan toch, maar tegelijk heeft het plastic(afval) de volledige wereld veroverd, zijn we voor onze medebewoners op deze planeet een echte plaag geworden, we zijn blijkbaar vergeten dat ook wij deel uitmaken van dit gigantische eco-systeem, en op sociaal vlak zijn we kampioen in depressies, burnouts, en zelfmoordcijfers.
Het optimisme en blind geloof in de vooruitgang van weleer heeft plaats gemaakt voor een zeker gevoel van ongemak, misschien is er toch wel reden tot enige ongerustheid...

Ik geloof inderdaad niet dat we hier binnenkort eieren gaan kunnen bakken op onze auto, de berichten spreken elkaar nogal tegen (maunderminimum), en ik weet één ding, het klimaat is een bijzonder complex wereldwijd netwerk van elkaar beïnvloedende processen, die nog niemand volledig begrijpt, there ain't such thing as a klimaatexpert :-)

Dat betekent natuurlijk niet dat we niets kunnen doen, want ooit zullen de fossiele brandstoffen wel écht op zijn, en dan zou het fijn zijn mochten we alternatieven klaar hebben. En in de zoektocht naar werkbare alternatieven, die uiteraard lang en moeilijk zal zijn, zullen we wellicht nieuwe inzichten verwerven, dat is in de geschiedenis van de ruimtevaart niet anders geweest. Als we er dan in slagen onze oplossingen wereldwijd te "vermarkten", dan kunnen we de wereld redden, en er nog rijk mee worden ook, in plaats van ons steeds, als een blind konijn, te vergapen aan het witte licht van E. Musk.

Natuurlijk is Anuna een naïve puber, maar dat waren wij toch ook op die leeftijd ! Ze heeft de zaken wel in beweging gebracht, het momentum is er, als het nu niet gebeurt dan zal het niet gebeuren, we hebben de universiteiten, de bedrijven, de talenten, en € 300,- miljard op de spaarboekjes.
Als het niet gebeurd zal het enthousiasme snel omslaan in frustratie, dan krijgen we mogelijks opnieuw geradicaliseerde jongeren, ditmaal in een andere tak van sport, maar als we er in slagen om de jeugd erbij te betrekken, en ik bedoel àlle jeugd, ook de Vlaams Belang jongeren, dan kunnen we bewijzen dat het avondland nog bijlange niet dood is, dat er nog een beloftevolle toekomst lonkt voor onze kinderen en kleinkinderen, en dan, dan zetten we een gigantische stap richting Ideale Wereld :-)

"May you live in interesting times", wensen de Chinezen als ze je niet goed genegen zijn. Ik denk dat ze er inderdaad aankomen, de interesante tijden...

Groeten,
Jos Denys (55),
Ingenieur.

Moeder

Mijn moeder zag het als eerste. Bobby had een bultje op zijn voorpoot, en niet zomaar een ronde bult, de vorm was grillig, en de kleur ging van rood naar donkerpaars.
We hadden al gemerkt dat de hond de laatste tijd nogal lusteloos was, niet meer de spring-in-t-veld van weleer.
Hij trok niet meer aan zijn touw, hij peuzelde te langzaam aan zijn hondenbrokken, het liefst lag hij de ganse dag te slapen voor de TV, ook hij was oud geworden.
Een bezoek aan de dierenarts bracht duidelijkheid, onze hond had kanker, en niet meer heel lang te leven.
Hij was zoals zoveel huisdieren deel van het gezin geweest, maar nu de kinderen geen kinderen meer waren, was de hond ook niet meer echt een hond.
We besloten tot euthanasie, en met een zekere gelatenheid, en een spuitje van de dierenarts, namen we afscheid.
Mijn moeder zag het als eerste, en nu zag ze ook Bobby voor het laatst.
Byebye Bobby.
Later volgde een kleine discussie over een mogelijke opvolger, maar dat werd snel door moeder in de kiem gesmoord. Een drukke hond kon er voor haar niet meer bij,
moeder was moe.

VADER ACHIEL EN MOEDER LOUISE

WAARDE JUBILARISSEN, KINDEREN, KLEINKINDEREN, ACHTERKLEINKINDEREN EN FAMILIELEDEN.
Wij, ouderen, die reeds lang de kommerloze onbezorgdheid der jeugdjaren voorbij zijn; wij die misschien zelf reeds in dit wisselvallig en jachtig leven de zware offers van een goede gezinsopvoeding hebben te dragen; wij begrijpen wellicht nog het meest wat het betekent: VIJFTIG JAREN HUWELIJKSLEVEN, VIJFTIG JAREN VAN TROUWE ECHTELIJKE LIEFDE, VAN ZIELEGROOTHEID, ZELFOPOFFERING EN KARAKTERSTERKTE.
Wij weten het, ook U hebt goede en kwade dagen gekend: dagen van onvergankelijke vreugde toen gij elkaar een halve eeuw geleden het JAWOORD gaaft; dagen van innige vreugde nog, bij de geboorte van een eerste kindje; schone en heerlijke dagen ook telkens De ooievaar nieuw leven bracht; of later bij een plechtige kommunie of huwelijk van zoon of dochters.
Maar ook U hebt dagen gekend van ernst, angst en kommer om de stoffelijke belangen van het gezin hoog te houden; dagen van scheiding, heimwee en eenzaamheid gedurende de bange oorlogsjaren van 1914-1918; dagen van verdriet en moedeloosheid, ja ook wel slapeloze nachten bij het lijdens van een eigen kind of van een ander duurbaar wezen.
Maar niettegenstaande bergen van tegenslagen en moeilijkheden hebt u gezegevierd:dank zij uw taaie volharding,uw kristelijke overtuiging en nederige onderwerping aan Gods heilige wil. Gezegevierd door een lang en gelukkig huwelijksleven. Gezegevierd in de persoon van uw onderdanige en minnende kinderen en door de achting van ons allen: uw Familieleden.
Geloof mij, het zijn bevoorrechte en gelukkige kinderen, die zolang een liefdevolle en meevoelende MOEDER in hun midden mogen hebben... en steeds mogen putten uit de rijke bron van ondervinding en wijze raadgevingen van een liefhebbende VADER. Want kinderen,die vroeg hun ouders verliezen, ondervinden het daadwerkelijk, wat een gemis aan richting, opvoeding en liefde zij in vader en moeder hebben verloren; want wat waar was voor het verleden,blijft ook waar voor de toekomst:vader en moeder blijven de grondvesten,de pijlers van een kristelijk gezin.Maar ook voor later hoe verouderd hun opvattingen mogen zijn in onze moderne tijd, Zij blijven de hoekstenen,het bindend geheel van een schone FAMILIE.
Moeder LOUISE: afstammelinge van het oude en taaie ras der HOLVOETS en BOUQUETS: gij blijft voor ons allen een voorbeeld van de liefhebbende echtgenote, volhuiselijke eenvoud, spreekwoordelijke spaarzaamheid en moederlijke zorgvuldigheid. Moeder Louise:Moge de goede God U nog veel,schone,rustige en gelukkige dagen geven,ten bate en ten dienste van uw kinderen,en tot meerder genoegen van al uw familieleden,vrienden en kennissen.
Vader ACHIEL,gij die in uw tijd bevoorrecht waart door een hogere opvoeding,die gij hebt genoten.Waarlijk,gij hebt uw talenten niet misbruikt,maar in volle overgave ten dienste gesteld van uw kroostrijk gezin en van de gemeenschap. Als voorman hebt gij gewaakt, gestreden en gemanifesteerd voor de rechtmatige en vlaamse belangen van uw streekgenoten uit de oorlog 1914-1918.Als een rechtgeaard bediende hebt U uw medeburgers geholpen,ingelicht en gewaarschuwd gedurende de rantsoeneringsperiode van de laatste wereldbrand.
Vader ACHIEL, gij zijt het type van de echte joviale volksvriend,van de vooraanstaande en leidinggevende figuur op uw gemeente.Geen feest,geen kermis, geen inhaling,geen sportgebeurtenis,geen politieke of kulturele vergadering,of Achiel is van de partij:'t zij als Voorzitter,Ondervoorzitter of lid van het Feestkomiteit. En om te bewijzen dat U nog niet hebt uitgediend,wil ik met fierheid herhalen wat een van de meest geachte persoonlijkheden van de gemeente voor enkele maanden, toen U ziek waart,zegde:Achiel, ik ga en moet U genezen,want: IK HEB U NOG NODIG!...
VADER ACHIEL EN MOEDER LOUISE:God had U nodig voor zijn scheppingswerk!... Uw kinderen hadden U nodig voor hun gezondheid,opvoeding en levenswandel !... De familie had U nodig voor hun doop- en huwelijksplechtigheden... en VANDAAG... op UW FEEST, maar ONZE FAMILIEDAG, hebben wij U beide NODIG als J U B I L A R I S S E N :Jubilarissen met een schoon,rijk en verdienstelijk verleden.
JUBILARISSEN: GOD TER ERE EN VLAANDEREN TEN BATE!....
GODE LOF !

(Afgelezen op het GOUDEN BRUILOFTSFEEST te EMELGEM, op ZATERDAG 8 MAART 1958.)

Margo

Het was vrijdagochtend, en dat vond Margo best, nog één dag school, en dan weekend.
Wat ze zou gaan doen wist ze zelf nog maar half, maar in elk geval niet studeren, de examens waren nog veraf.
Beneden in de huiskamer was het rustig, mama was aan het ontbijd, pa was al lang weg met de ochtendtrein naar Brussel.
Op het nieuws was een item over de gele hesjes, als studente politicologie had ze die beweging met meer dan gewone interesse gevolgd.
Ze hadden alle politieke stromingen bestudeerd tijdens de lessen, en steeds had ze sympathie gevoeld voor de underdog, degenen die in opstand waren gekomen tegen de gevestigde orde. Ze vond de gele hesjes beweging dan ook zeer interessant, zouden ze in staat zijn om "het systeem" te veranderen ?
Op dat ogenblik kreeg ze een berichtje van haar beste vriendin en studiegenote Inge: "Hé Margo, er wordt vandaag betoogd in de Wetstraat, wat denk je, als studente politicologie moeten we daar toch bij zijn !".
Een lichte trilling trekt door haar lijf, wat zou dat inderdaad spannend zijn, getuige zijn van een politieke omwenteling...
Als ze op de trein stapt weet ze nog niet waar ze die dag naartoe zal trekken, Gent, of Brussel.