Mijn moeder zag het als eerste. Bobby had een bultje op zijn voorpoot, en niet zomaar een ronde bult, de vorm was grillig, en de kleur ging van rood naar donkerpaars.
We hadden al gemerkt dat de hond de laatste tijd nogal lusteloos was, niet meer de spring-in-t-veld van weleer.
Hij trok niet meer aan zijn touw, hij peuzelde te langzaam aan zijn hondenbrokken, het liefst lag hij de ganse dag te slapen voor de TV, ook hij was oud geworden.
Een bezoek aan de dierenarts bracht duidelijkheid, onze hond had kanker, en niet meer heel lang te leven.
Hij was zoals zoveel huisdieren deel van het gezin geweest, maar nu de kinderen geen kinderen meer waren, was de hond ook niet meer echt een hond.
We besloten tot euthanasie, en met een zekere gelatenheid, en een spuitje van de dierenarts, namen we afscheid.
Mijn moeder zag het als eerste, en nu zag ze ook Bobby voor het laatst.
Byebye Bobby.
Later volgde een kleine discussie over een mogelijke opvolger, maar dat werd snel door moeder in de kiem gesmoord. Een drukke hond kon er voor haar niet meer bij,
moeder was moe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten