Ja, hij kijkt naar mij, ik zie het. En ik vertik om terug te kijken. Hij denkt dat ik boos ben, ik ben niet boos, ik ben moe. Ik zou even alleen willen zijn, mij terugtrekken in mijn cocon. Maar dat kan natuurlijk niet. Hij zou het niet begrijpen. Hij wil dat ik hem leuk vind, ik vind hem ook leuk, maar nu even niet. Nu wil ik even alleen zijn.
Zijn continu gebabbel is vooral vermoeiend. Ja, het was een leuk concert, maar het is voorbij, nu ben ik moe, uitgaan tot 4 uur is niets voor mij. Wat zou ik doen, wegwandelen en de paniek in zijn ogen zien verschijnen... Mja, misschien moet ik dat toch maar eens doen.
Wanneer komt die verdomde metro, dan kunnen we eindelijk naar huis !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten