VADER ACHIEL EN MOEDER LOUISE

WAARDE JUBILARISSEN, KINDEREN, KLEINKINDEREN, ACHTERKLEINKINDEREN EN FAMILIELEDEN.
Wij, ouderen, die reeds lang de kommerloze onbezorgdheid der jeugdjaren voorbij zijn; wij die misschien zelf reeds in dit wisselvallig en jachtig leven de zware offers van een goede gezinsopvoeding hebben te dragen; wij begrijpen wellicht nog het meest wat het betekent: VIJFTIG JAREN HUWELIJKSLEVEN, VIJFTIG JAREN VAN TROUWE ECHTELIJKE LIEFDE, VAN ZIELEGROOTHEID, ZELFOPOFFERING EN KARAKTERSTERKTE.
Wij weten het, ook U hebt goede en kwade dagen gekend: dagen van onvergankelijke vreugde toen gij elkaar een halve eeuw geleden het JAWOORD gaaft; dagen van innige vreugde nog, bij de geboorte van een eerste kindje; schone en heerlijke dagen ook telkens De ooievaar nieuw leven bracht; of later bij een plechtige kommunie of huwelijk van zoon of dochters.
Maar ook U hebt dagen gekend van ernst, angst en kommer om de stoffelijke belangen van het gezin hoog te houden; dagen van scheiding, heimwee en eenzaamheid gedurende de bange oorlogsjaren van 1914-1918; dagen van verdriet en moedeloosheid, ja ook wel slapeloze nachten bij het lijdens van een eigen kind of van een ander duurbaar wezen.
Maar niettegenstaande bergen van tegenslagen en moeilijkheden hebt u gezegevierd:dank zij uw taaie volharding,uw kristelijke overtuiging en nederige onderwerping aan Gods heilige wil. Gezegevierd door een lang en gelukkig huwelijksleven. Gezegevierd in de persoon van uw onderdanige en minnende kinderen en door de achting van ons allen: uw Familieleden.
Geloof mij, het zijn bevoorrechte en gelukkige kinderen, die zolang een liefdevolle en meevoelende MOEDER in hun midden mogen hebben... en steeds mogen putten uit de rijke bron van ondervinding en wijze raadgevingen van een liefhebbende VADER. Want kinderen,die vroeg hun ouders verliezen, ondervinden het daadwerkelijk, wat een gemis aan richting, opvoeding en liefde zij in vader en moeder hebben verloren; want wat waar was voor het verleden,blijft ook waar voor de toekomst:vader en moeder blijven de grondvesten,de pijlers van een kristelijk gezin.Maar ook voor later hoe verouderd hun opvattingen mogen zijn in onze moderne tijd, Zij blijven de hoekstenen,het bindend geheel van een schone FAMILIE.
Moeder LOUISE: afstammelinge van het oude en taaie ras der HOLVOETS en BOUQUETS: gij blijft voor ons allen een voorbeeld van de liefhebbende echtgenote, volhuiselijke eenvoud, spreekwoordelijke spaarzaamheid en moederlijke zorgvuldigheid. Moeder Louise:Moge de goede God U nog veel,schone,rustige en gelukkige dagen geven,ten bate en ten dienste van uw kinderen,en tot meerder genoegen van al uw familieleden,vrienden en kennissen.
Vader ACHIEL,gij die in uw tijd bevoorrecht waart door een hogere opvoeding,die gij hebt genoten.Waarlijk,gij hebt uw talenten niet misbruikt,maar in volle overgave ten dienste gesteld van uw kroostrijk gezin en van de gemeenschap. Als voorman hebt gij gewaakt, gestreden en gemanifesteerd voor de rechtmatige en vlaamse belangen van uw streekgenoten uit de oorlog 1914-1918.Als een rechtgeaard bediende hebt U uw medeburgers geholpen,ingelicht en gewaarschuwd gedurende de rantsoeneringsperiode van de laatste wereldbrand.
Vader ACHIEL, gij zijt het type van de echte joviale volksvriend,van de vooraanstaande en leidinggevende figuur op uw gemeente.Geen feest,geen kermis, geen inhaling,geen sportgebeurtenis,geen politieke of kulturele vergadering,of Achiel is van de partij:'t zij als Voorzitter,Ondervoorzitter of lid van het Feestkomiteit. En om te bewijzen dat U nog niet hebt uitgediend,wil ik met fierheid herhalen wat een van de meest geachte persoonlijkheden van de gemeente voor enkele maanden, toen U ziek waart,zegde:Achiel, ik ga en moet U genezen,want: IK HEB U NOG NODIG!...
VADER ACHIEL EN MOEDER LOUISE:God had U nodig voor zijn scheppingswerk!... Uw kinderen hadden U nodig voor hun gezondheid,opvoeding en levenswandel !... De familie had U nodig voor hun doop- en huwelijksplechtigheden... en VANDAAG... op UW FEEST, maar ONZE FAMILIEDAG, hebben wij U beide NODIG als J U B I L A R I S S E N :Jubilarissen met een schoon,rijk en verdienstelijk verleden.
JUBILARISSEN: GOD TER ERE EN VLAANDEREN TEN BATE!....
GODE LOF !

(Afgelezen op het GOUDEN BRUILOFTSFEEST te EMELGEM, op ZATERDAG 8 MAART 1958.)

Margo

Het was vrijdagochtend, en dat vond Margo best, nog één dag school, en dan weekend.
Wat ze zou gaan doen wist ze zelf nog maar half, maar in elk geval niet studeren, de examens waren nog veraf.
Beneden in de huiskamer was het rustig, mama was aan het ontbijd, pa was al lang weg met de ochtendtrein naar Brussel.
Op het nieuws was een item over de gele hesjes, als studente politicologie had ze die beweging met meer dan gewone interesse gevolgd.
Ze hadden alle politieke stromingen bestudeerd tijdens de lessen, en steeds had ze sympathie gevoeld voor de underdog, degenen die in opstand waren gekomen tegen de gevestigde orde. Ze vond de gele hesjes beweging dan ook zeer interessant, zouden ze in staat zijn om "het systeem" te veranderen ?
Op dat ogenblik kreeg ze een berichtje van haar beste vriendin en studiegenote Inge: "Hé Margo, er wordt vandaag betoogd in de Wetstraat, wat denk je, als studente politicologie moeten we daar toch bij zijn !".
Een lichte trilling trekt door haar lijf, wat zou dat inderdaad spannend zijn, getuige zijn van een politieke omwenteling...
Als ze op de trein stapt weet ze nog niet waar ze die dag naartoe zal trekken, Gent, of Brussel.

Vakantie 2

Waanzin !
Je zal het wel op het nieuws gehoord hebben, gisteren was hier een aardbeving, en niet zomaar een beving, we stonden net aan te schuiven aan de ingang toen het gebeurde.
Ik had dit nog nooit meegemaakt, we werden op de grond gegooid door het schudden en beven. Beangstigend !
Het gegil van paniekerende mensen ging door merg en been, en het duurde eindeloos...
Ik heb je verteld van die prachtige Griekse tempels, die waren er plots niet meer, alles lag plat, stenen van wel honderd kilogram vielen zo naar beneden, en rolden op het pad waar de toeristen stonden.
Ik zag een tros toeristen, Japanse duidelijk, aan hun parasollen te zien, die her en der tussen de steenhopen uitstaken. Daar moeten doden gevallen zijn, dat kan niet anders.
Het duurde eeuwen voor de ambulances kwamen, logisch natuurlijk na en aardbeving, en heiskranen, waar blijven die ?
Wegraken uit de chaos na een aardbeving was niet makkelijk, en in het zuiden van Italië al helemaal niet. Gelukkig waren we niet gewond, en wist ik precies waar de auto stond, die, weliswaar bedekt onder een dikke laag stof, onmiddellijk startte.
Ik zal je de details van de rit uit het rampgebied besparen, we reden aan ongeveer 5 km/uur langs brokstukken, dode dieren, en halve stukken weg naar Palermo, de hoofdstad.
Naar het hotel terugrijden had weinig zin, dat lag naast de vallei van de, nu afgeplatte tempels. En daar zou de chaos ook compleet zijn.
Onze valiezen moesten we erbij inschieten, net als mijn werkcomputer en mijn duur fototoestel, maar we wilden hier vooral weg.
Hoe verder we reden, hoe minder de schade werd, tot we in de hoofdstad kwamen. Daar hebben we per direct een trein kunnen nemen naar Rome.

Groeten,
P.

Meisje

Ja, hij kijkt naar mij, ik zie het. En ik vertik om terug te kijken. Hij denkt dat ik boos ben, ik ben niet boos, ik ben moe. Ik zou even alleen willen zijn, mij terugtrekken in mijn cocon. Maar dat kan natuurlijk niet. Hij zou het niet begrijpen. Hij wil dat ik hem leuk vind, ik vind hem ook leuk, maar nu even niet. Nu wil ik even alleen zijn.
Zijn continu gebabbel is vooral vermoeiend. Ja, het was een leuk concert, maar het is voorbij, nu ben ik moe, uitgaan tot 4 uur is niets voor mij. Wat zou ik doen, wegwandelen en de paniek in zijn ogen zien verschijnen... Mja, misschien moet ik dat toch maar eens doen.
Wanneer komt die verdomde metro, dan kunnen we eindelijk naar huis !

Jongen

Waarom is ze plots zo stil, zou ze boos zijn ? Zal ik het haar vragen, natuurlijk zal ze het ontkennen. Dat doet ze altijd. Ze zegt: "jaja, het gaat wel", maar dat is niet zo, dat voel ik wel. Wat zou ik nu weer misdaan hebben ? Heb ik iets verkeerd gezegd ? Dat weet je nooit bij vrouwen natuurlijk. Allez, dat zegt mijn pa toch altijd. Maar waarom is ze stil.
Het was toch een leuk concert daarstraks, we zijn tot 4 uur aan het dansen geweest. En ze zag er zo gelukkig uit.
Waarom zegt ze niets ?

Vakantie 1

We zijn oktober, en het is hier nog heerlijk warm. De prachtige Griekse tempels torenen hoog boven de heuvels waarop we ons bevinden.
De natuur is overweldigend, palmbomen en olijfbomen en heerlijk geurende bloemen.
Een beetje surrealistisch staan hier overal kunstwerken van Jan Fabre opgesteld, de talloze toeristen kunnen er maar niet genoeg van krijgen, zijn werk zal miljoenen malen pronken op al hun selfies. Zouden ze zich bewust zijn van de hetze rond Jan die thuis in België woedt ? Wellicht weten ze zelfs van het bestaan van België niets af :-)
De wandeling door de tempels is vervlogen glorie, hoe hebben de oude Grieken dit allemaal klaargespeeld ? En alles staat nog overeind (mits wat ondersteunend beton natuurlijk).
De tuinen maken je blij, hier pas begrijp je het "genot van een tuin"...
Als er al een paradijs is, geschiedkundige natuur of natuurlijke geschiedenis, hier kan je het allemaal vinden.

Groeten !