Pijlen naar boven ? Een half uur minder file.

 Een simpele ingreep als de pijlen op de blauwe verkeersborden boven snelwegen naar omhoog laten wijzen in plaats van naar beneden kan files tot een half uur inkorten.

Een paar jaar geleden startte Rijkswaterstaat een proefproject op het verkeersknooppunt Velperbroek in Arnhem. Op de blauwe borden boven de snelweg werden de pijlen naar boven gericht in plaats van naar beneden.

De resultaten zijn opmerkelijk. "De chauffeurs worden er veel rustiger door", zegt Esther de Graaf van Rijkswaterstaat in de Nederlandse Volkskrant. De reden daarachter is dat de pijlen naar beneden alleen iets zouden zeggen over de locatie waar de chauffeur zich op dat moment bevindt en dat de pijlen naar boven meer informatie geven over wat er zit aan te komen.

"De automobilist voelt zich beter geïnformeerd", gaat de Graaf voort. "De gemiddelde rijsnelheid neemt toe met tien kilometer per uur en de files worden tot een half uur korter". Volgens de medewerker van Rijkswaterstaat 'sluiten de pijlen naar boven ook beter aan bij de moderne gps-systemen.'

Tarik

 Tarik gaat naar de muur, trekt zijn bed weg, neemt onder het bed een plint van de vloer, legt die op tafel alsof er niets aan de hand is, gaat met zijn hand in een gat in de vloer, haalt een pakje hasj boven en geeft het aan mij. Zijn hand gaat opnieuw in dat gat en hij haalt een gsm boven.

'Want ge gaat pas vanavond mogen bellen, hé.'

Hij geeft me een gsm, een brok hasj en gaat werken. What the fuck, denk ik. Ik leg de hasj opzij en vraag me af hoe ik een telefoongesprek moet voeren. Naar wie moet ik bellen om te fluisteren 'hey, dit raadt ge nooit, ik zit in den bak'? Ik probeer te kalmeren en bel naar mijn vriendin, die me al lang thuis verwachtte met mijn enkelband. Ik toets haar nummer in en bel. Ze neemt op...

Enkele uren later komt Tarik terug van werken en hij blijkt een gezellige kerel te zijn. We spelen FIFA op de PlayStation, eten slagroomtaart en praten veel. Tarik vertelt dat hij in de cel zit voor drugssmokkel. Zijn job bestond erin naar Marokko te reizen, daar hasj te halen en die als toerist terug naar België te brengen. Hij vindt het niet erg om in de cel te zitten, want hij zegt dat hij buiten nog vierhonderdduizend euro cash heeft liggen. Vandaar die volle ijskast, denk ik. Omdat hij niet zo goed kan lezen, lees ik voor hem zijn volledig dossier. Ik lees dat hij langer moet vastzitten dan hij denkt, vier jaar zelfs, maar ik durf het hem niet te zeggen. Ik rook er nog eentje met Tarik en ga relaxed slapen met dank aan Canal+. Daarop tonen ze 's nachts porno. En alles ruikt naar hasj.

(Steven kon het zelf ook niet geloven - het Relaas)

Ruiselede

 Op zaterdagochtend zaten we eens in de problemen, want onze keeper, onze spits en onze kapitein kwamen niet opdagen voor de match. Bleek dat ze de avond voordien ergens hadden ingebroken, waren opgepakt en keurig op weg waren naar Ruiselede, naar de beruchte jeugdgevangenis. Ruiselede was voor velen een doel op zich: voor je achttiende moest je daar hebben gezeten. Als dat drie of zes maanden was, wow, dan was je een held.

......

Naarmate de tijd vordert, worden zijn verslavingen inderdaad heviger, zijn veroordelingen zwaarder, en begint hij te pendelen tussen de gevangenis en het gewone leven. Meerdere van zijn vriendschappen eindigen. Twee jaar en een half nadat ik de onze heb beëindigd, sterft Filip. Alleen in zijn cel in de gevangenis van Turnhout, aan een overdosis heroïne. Of het zelfmoord is of een ongeluk weten we jaren later nog niet. Enerzijds voel ik me heel slecht over zijn dood, anderzijds had ik al afstand van hem genomen omdat ik wist dat hij toch een vogel voor de kat was.

(uit Jonas en de Bende van de Zuid)

Gent

 

Gent - (29/09/2020)

Een Gentenaar moest zich dinsdag op de Gentse politierechtbank verantwoorden voor een aanrijding met vluchtmisdrijf op de parking van de Colruyt. Volgens de procureur waren de getuigen formeel in hun verklaring, maar de man betwistte de feiten met klem.

Twee jaar geleden wilde de man zijn parkeerplaats aan de Colruyt verlaten. Volgens twee ooggetuigen vond er bij het uitrijden een aanrijding plaats. De man die ondertussen uitgeweken is naar Kortenberg vond dat er geen schade was en reed door.

Dinsdag op de rechtbank ontkende de man tot frustratie van de procureur de aanrijding. “Maar de getuigen zijn formeel?” De repliek bracht de man niet van wijs. Tot in de details beschreef hij hoe hij zijn wagen uit de parkeerplaats manoeuvreerde.

“Er kan geen aanrijding geweest zijn. Eerst botste ik zogezegd tegen de spiegel. Toen dat niet klopte, was het plots tegen de bumper. Het klopt gewoon niet.”

De rechtbank deed voorlopig geen uitspraak in de zaak. De twee getuigen worden op één december uitgenodigd om de confrontatie aan te gaan met de beklaagde.

Power Law, part 1

In the first few years of Netflix, we were growing fast and needed to hire more software engineers. With my new understanding that high talent density would be the engine of our success, we focused on finding the top performers in the market. In Silicon Valley, many of them worked for Google, Apple, and Facebook -- and they were being paid a lot. We didn't have the cash to lure them away in any numbers. But, as an engineer, I was familiar with a concept that has been understood in software since 1968, referred to as the "rock-star principle." The rock-star principle is rooted in a famous study that took place in a basement in Santa Monica, California. At 6:30 a.m., nine trainee programmers were led into a room with dozens of computers. Each was handed a manila envelope, explaining a series of coding and debugging tasks they would need to complete to their best ability in the next 120 minutes. The researchers expected that the best programmer would outperform his average counterpart by a factor of two or three. But it turned out that the most skilled programmer far outperformed the worst. He was 20 times faster at coding, 25 times faster at debugging, and 10 times faster at program execution than the programmer with the lowest marks.

This study has caused ripples across the software industry since it was published, as managers grapple with how some programmers can be worth so much more than their perfectly adequate colleagues. With a fixed amount of money for salaries and a project I needed to complete, I had a choice: Hire 10 to 25 average engineers, or hire one "rock-star" and pay significantly more than what I'd pay the others, if necessary. Over the years, I've come to see that the best programmer doesn't add 10 times the value. He or she adds more like a 100 times. Bill Gates, whom I worked with while on the Microsoft board, purportedly went further. He is often quoted as saying, "A great lathe operator commands several times the wages of an average lathe operator, but a great writer of software code is worth 10,000 times the price of an average software writer." In the software industry, this is a known principle (although still much debated). I started thinking about where this model applied outside the software industry. The reason the rock-star engineer is so much more valuable than his counterparts isn't unique to programming. The great software engineer is incredibly creative and can see conceptual patterns that others can't.

Intellectuelen, part 1

SciPy’s arrival at this point is surprising and somewhat anomalous. When started in 2001, the library had little funding and was written mainly by graduate students—many of them without a computer science education and often without the blessing of their advisors. To even imagine that a small group of ‘rogue’ student programmers could upend the already well-established ecosystem of research software—backed by millions in funding and many hundreds of highly qualified engineers^10,11,12—was preposterous.

Welkomstwoord door de voorzitter

Beste vrienden,
ik ben verheugd hier vanavond zoveel volk te zien, echt waar, ik had het niet verwacht.
Want hoe begint zoiets, op een avond hangen we aan de toog, 4 uur in de morgen, wazige blik...
En plots zegt Bartel, in een filosofische bui (typisch als het zowat 4 uur in de morgen is) : "Weet je, volgend jaar worden we 40".
Het blijft een tijdje stil, tot ik vrij cynisch antwoord : "Ja, dàt moeten we vieren". Met de bedoeling om het vooral stil te houden natuurlijk, maar plots veert Bartel recht:
"Ja, we geven een fuif, met steengoede muziek, en drank voor iedereen, water voor de planten, wijn voor de vrouwen, en bier voor de mannen, en we nodigen alle vrienden uit, en we huren het sportpaleis van Antwerpen af voor een volledig weekend, en VTM kan komen en Kelly Pfaff, en K3 voor de kindjes, en we landen met de helikopter, we..."
De inspanning was hem duidelijk te veel geworden, hij viel in slaap, ik zuchtte diep.

De volgende morgen prikkelden de zonnestralen pijnlijk in mijn ogen, vaag kwam mij voor de geest dat het gisteren alweer behoorlijk laat was geworden, én dat we volgend jaar 40 werden. Maar ik dacht, wat valt er te vieren, laten we eerlijk zijn.
Een succesvol man van 40, u kent er waarschijnlijk wel één, die woont in een kist van een villa met zwembad én keukenpersoneel, rijdt rond in een dure BMW en een jeep voor in het weekend, die heeft op zijn minst een eigen zaak, of hij is manager in een groot bedrijf, baas van een paar duizend man...

En zie ons hier staan, Wouter aan het OCMW, en Bartel houdt zich al 20 jaar bezig met lonen te berekenen. Twintig jaar al, en dat loon blijft maar onvindbaar !
Weten jullie wat dat inhoud, lonen berekenen ? Weten jullie wat dat is, een loon ? Wel, voor diegenen die het weten, toen ik voor het eerst in de horeca aan de slag ging, bij de bakker om de hoek, toen kreeg ik 200 frank per uur, de bakker had dat beloofd en dat klopte perfect : 200 frank.
Maar nu, na al die jaren van hard werk en promotie ben ik toch opgeklommen tot 250 frank, maar nog steeds verschijnt er 200 frank op mijn rekening.
Die 50 frank, die is weg gerekend, en daar is Bartel dus specialist in.

Let op, dat is helemaal niet simpel, ik citeer uit de wetgeving ter zake : "Als de werkgever, aangesloten volgens paritair comité 519, 520 of 531bis, bij een stelsel van halftijds brugpensioen ingesteld overeenkomstig CAO nr 55 van de NAR tot instelling van een regeling van aanvullende vergoeding voor sommige oudere werknemers, ingeval van halvering van de arbeidsprestaties en de minimumleeftijd om op halftijds brugpensioen gesteld te worden is gerespecteerd, dan wordt de aanvullende vergoeding uitbetaald door het Fonds voor Bestaanszekerheid voor de bedienden van de textielnijverheid en het breiwerk, en de eventuele kapitatieve bijdrage en administratieve verwerking en de nadere regels zijn vastgelegd in een afzonderlijke CAO die integrerend deel uitmaakt van onderhavige CAO, en wanneer de statuten van het fonds voor bestaanszekerheid voor de bedienden van de textielnijverheid en het breiwerk aangepast met hetgeen voorafgaat, ... blablabla (dat gaat zo pagina's verder)... Dan gaat er 50 frank vanaf.
Voila, daar staat het, daarom gaat er vijftig frank af.

Begrijpen jullie daar iets van ? Ik snap daar geen jota van, ik geef toe, je moet een genie zijn om dit te doorgronden, maar is dat nu boeiende materie ???

En ikzelf dan, 12 jaar lang gewerkt, wat zeg ik gewerkt ? Gezwoegd heb ik, gezweet, afgezien, altijd voor de computer, programmeren, vergaderen, gatlikken van de baas, 12 uur per dag, 7 dagen op 7, alles liet ik ervoor, mij vrouw verwaarloosd, mijn kinderen, mijn huis, mijn tuin, mijn sexappeal, mijn sportief lichaam, mijn diep filosofische inzichten, mijn moeders overheerlijke flensjes, alles, en waarvoor, beste vrienden..., voor een gigantische zeepbel, gestolde dromen, gebakken lucht...
12 jaar van mijn leven, ... een mens zou voor minder beginnen spreken tegen zijn computer.

Dus ik dacht, wat valt er te vieren ?

Ik ben dus echt wel verheugd hier vanavond zoveel volk te zien,
misschien zijn jullie gekomen uit medelijden,
medelijden met drie middelmatige maten, makkers, maes (dat moest even van onze sponsor).
Maar bon, nu jullie hier toch zijn kunnen we het toch een beetje gezellig maken.

Maar beste vrienden,
alvorens de eerste pint te nuttigen,
wou ik toch nog graag iemand aan jullie voorstellen,
de genaamde Bartel Leblanc.

Hij ziet er keurig uit, is keurig getrouwd, heeft keurige kindertjes, keurige job, hij is al even uniek als iedereen van ons,
maar beste vrienden,
schijn bedriegt,
en ik kan het weten,
want 1 september 1979, (zo ongeveer 25 jaar geleden)
was de dag,
dat het zonlicht niet meer scheen,
mijn geluk voorgoed verdween,
het was de dag dat aan mij Bartel Leblanc verscheen.

Het was nochtans allemaal zeer goed begonnen,
al van in de kleuterklas viel ik op door mijn gedrevenheid en inzet,
lezen en schrijven kon ik al toen de rest nog bezig was schoenveters te knopen,
ik zat al vierkantswortels te trekken toen de rest nog zat te knikkeren,
Shakespeare te declameren toen de rest nog aan de Spin Sebastiaan moest beginnen,
kortom, het was duidelijk,
hier was een genie in wording.

Mijn leraars waren vol lof, mijn ouders waren vol lof,
mijn vader vertelde trots aan iedereen die het horen wilde over hoe bijzonder zijn oudste zoon wel was, zijn geluk kon werkelijk niet op, van zijn vijf was er dan toch één die gelukt was.
Ik studeerde dan ook af met grote onderscheiding en het grootste lof van vooral mijn eigen ouders.

Toen Lauwe te klein werd, moest ik de Leie over, op naar het college van Wevelgem. Ook daar werd ik met open armen ontvangen, grote geesten waren altijd zeer welkom in Wevelgem, al was het maar om het gemiddeld IQ wat op te krikken...

Latijn en Grieks, allemaal geen probleem,
differentiaalvergelijkingen, trigonometrie, het menselijk lichaam, het was allemaal gesneden koek.
En niet alleen feitenkennis, ook muzikaal was ik mij volop aan het ontwikkelen, piano werd mijn tweede passie.
Bach, Beethoven, Brahms, Brigitte Bardot, ik speelde het allemaal.

Toen ook Wevelgem te klein werd moest ik opnieuw uitwijken,
en toen, beste vrienden,
moest ik voor het eerst naar de grote stad.

Kortrijk was geen optie, de colleges daar werden gedomineerd door mei-68 typen, compleet geschifte softies, het enige college dat mij kon boeien, waar nog échte priester-leraars rondliepen (die zijn inmiddels ook op, maar we spreken hier van 1979), geroemd om het grote aantal genieën per vierkante meter dat daar ieder jaar geproduceerd werd, berucht om de intellectuele (hakkelend lezen) vorming van de crème de la crème van Menen en omstreken, was het Sint-Aloysiuscollege van Menen.

En het was daar,
op die beruchte 1 september 1979,
dat ik voor het eerste Bartel Leblanc ontmoette.
Hij zag er beslist keurig uit, vergeet niet dat we het hier hebben over 1979, de periode dat iedereen haar tot onder zijn oksels had.
Niet zo onze Bartel.
Being Bartel betekende kort haar, met twee woorden spreken, en verder geen gezeur...

Bon,
het college had dan wel een onberispelijke reputatie,
veel verbeelding hadden ze duidelijk niet,
want op die fameuze 1 september werd iedereen netjes alfabetisch gerangschikt.
En jawel, u kan het al raden : "Lefebvre", "Leblanc",
wij belandden netjes naast elkaar.

Het was ook nog de tijd, beste vrienden, dat ieder zichzelf respecterend college over een pianozaal beschikte, waar de allerbeste leerlingen konden oefenen over de middag.
In plaats van stomweg boterhammen te eten of achter een bal te lopen, was dat de plaats om ongekende muzikale hoogtes te bereiken,
ik stond dan ook al te popelen om eraan te beginnen.
Maar hoe gaat dat, ik, bescheiden jongen uit het kleine Lauwe, voor het eerst in de grote stad, naast iemand die tenslotte al drie jaar ervaring had in dat college, dus ik vraag, op heel vriendelijke toon, waar de beste piano te vinden is.

Hij kijkt mij even aan, "de beste piano ?", "in den overkant natuurlijk" !

Ik had niet zo op de overkant gelet toen ik de school binnenkwam,
maar dat was geen probleem zei Bart,
hij ging mij vergezellen want hij ging er ook iedere middag naartoe.
Blij verrast een muzikale gezel gevonden te hebben, volgde ik hem die middag naar Den Overkant.

Groot was mijn verbazing,
Den Overkant was helemaal geen pianozaal, maar een studentencafé,
en daar stond inderdaad een piano,
maar die werd vooral gebruikt om de deur te barricaderen als de politie weer eens binnenviel.

Het was duidelijk dat het toestel enkel nog als podium diende voor zatte studenten die speeches wilden geven, en dit waren de jaren 80, in volle rakettenperiode, er werd wat gespeecht.

Maar er werd natuurlijk vooral gezopen,
en dat was voor mij een openbaring,
als bleke intellectueel had ik nog nooit een café van binnen gezien.

Dat moet zo ongeveer het einde van mijn pianocarriëre geweest zijn,
maar geen nood, het muzikaal plezier werd vrij vlot ingeruild voor schuimend bier plezier,
en ik moet bekennen, ik geniet er nog altijd van...
Ik zat wel nog af en toe op de piano,
maar dat was enkel toen de politie versterking liet aanrukken,
en de piano het alleen niet meer kon houden.

De bezoekjes aan de overkant waren natuurlijk best plezant,
maar in de namiddag leverde dat wel soms problemen op.
U kent het gevoel wel, teveel gedronken en dan moet de overtollige lucht eruit.
Nu en dan kon ik het echt niet meer houden,
de boer was eruit voor ik het wist,
en lap, vijf bladzijden aan mijn been !
Maar het was mij opgevallen dat Bartel daar nooit last van had,
en dat was vreemd, want voor iedere pint die ik dronk,
had hij er minstens al drie uit.
En dan bleek opnieuw, beste vrienden, wat voor een geniaal strateeg hij was,
hij had namelijk een techniek ontwikkeld om klinkers zo uit te spreken,
dat die gecombineerd werden met een klein boertje, waardoor de klinker iets meer geaccentueerd werd,
geniaal was dat, "Brigitte Bardot bricole du beurre à Buret", vooral het Frans leent zich daar goed voor. U moet in het begin wel een beetje oefenen, maar u moet het beslist ook eens proberen, bijzonder handig als u weerom teveel gedronken hebt.

Maar niet alleen drank,
ook op andere vlakken had Bartel bijzonder veel ervaring,
wij hadden toendertijd een zeer strenge leraar Frans, monsieur Vandenberghe,
berucht om zijn meedogenloos karakter, iedereen was er bang van.
Iedereen, behalve onze Bartel natuurlijk.
Op een dag komt hij binnen en brult dat er morgen overhoring is,
en, dreigt hij, ik zal geen enkel excuus aanvaarden om niet aanwezig te zijn.
Tenzij in een zéér ernstig geval van overmacht.
Waarop onze Bartel zijn vinger opsteekt en vraagt : "en in geval van oververmoeidheid mijnheer, na een uitputtende nacht van wilde seks ?"
Waarop monsieur Vandenberghe droogjes antwoordt : "Monsieur Leblanc, in dat geval moet je maar met je andere hand schrijven !"

Being Bartel Leblanc, beste vrienden, het is een kunst, het is een ware kunst.
Waar wij zwoegen en zweten, gaat hij er met het grootste gemak overheen, ik beschrijf de klassieke gang van zaken op het mondeling examen Wiskunde.
Wij komen binnen en zoals dat de gewoonte was moeten we drie vragen trekken, ik bekijk de vragen en begin meteen te pennen alsof mijn leven ervan af hangt.
Niet zo onze Bartel,
hij bekijkt de eerste vraag, kijkt omhoog, kijkt omlaag, zucht diep en zegt tegen de leraar : "Maar meester, dat is een vraag uit het begin van de cursus, dat is gewoon de inleiding, niemand studeert toch de inleiding, dat is gewoon lectuur als aanzet tot, het voorspel tot de echte feiten, het stelt toch niets voor om daar energie in te steken, ik ga altijd op zoek naar de pointe, de diepgang, de essentie als het ware van de leerstof, ..."
De leraar is een beetje ontdaan en zegt : "Allee, t'is goed, neem dan maar de volgende vraag".

Volgende vraag, zelfde scenario,
Bartel kijkt omhoog, kijkt omlaag, zucht diep en zegt : "Maar meester, dat is een vraag uit het einde van de cursus, niemand studeert toch de laatste bladzijde, dat is de afsluiter, de hekkensluiter, het naspel na de feiten, het stelt toch niet voor om daar energie in te steken, als ik de pointe gehad heb dan weet ik het wel, meer is echt niet nodig, dat is pure bladvulling om dikkere boeken te verkopen, ..."
De leraar is nog meer ontdaan en zegt : "Allee, t'is goed, neem dan maar de volgende vraag, en dat is er één uit het midden van de cursus".

Volgende vraag, iets ander scenario,
Bartel leest de vraag, kijkt op zijn horloge, zucht, kijkt nogmaals op zijn horloge, snikt, legt zijn hooft op tafel, snikt iets heftiger, tot de leraar bij hem komt staan en vraagt wat er scheelt.
"Wel", snikt Bartel, "gisteren is ons vader van de trap gevallen, en ons moeder was pannenkoeken aan het bakken en van het verschieten liet ze de pan vallen, en toen stond de keuken plots in brand, en ons vader moest de brandweer bellen maar dat kon hij niet want hij lag aan de trap, en ik zeg waar is mijn cursus want ik was van plan om hard te studeren, maar moeder zei ga naar de buren, maar de buren waren niet thuis, en ons andere buren zijn arme mensen en die hebben geen telefoon, en toen ben ik op de tractor gesprongen om zelf naar de brandweer te rijden maar de benzine was op, en toen heb ik de hond maar gestuurd, die helaas werd aangereden door een auto toen hij de straat overstak, en zijn pootje was helemaal kapot en hij wordt nu geopereerd en ik zou zo graag weten hoe het met hem gaat, en toen is mijn cursus ook nog in de vijver gevallen toen ik het arme hondje naar de dierenarts bracht, en de vissen hebben de helft van mijn cursus opgevreten, en toen ik alles eindelijk droog had viel het plafond naar beneden, van die brand in ons huis, en ..."

Tegen die tijd zit de meester mee te huilen om zoveel ellende, en begripvol omdat Bartel dan toch tenminste een poging tot studeren had ondernomen, zei hij : "Allee, t'is goed Bartel, je mag gaan, ik zal je 70% geven".
70% vrienden ! En hij was niet eens vijf minuten binnen geweest, terwijl wij nog uren worstelden met als die wiskundige onzin, zat hij allang terug in Den Overkant.
Strategie, beste vrienden, daar konden wij nog veel van leren !

Maar het is een strategie die werkt, beste vrienden, neem dat van mij aan, ik ga u een "BLB" geheim verklappen (BLB = Bartel Leblanc), let wel, normaal reken ik goed door voor dergelijk advies, maar omdat jullie er allemaal zo sympathiek uitzien zal ik het gratis doen. Als je ooit betrapt wordt, eender wat, winkeldiefstal, fiscale fraude, overspel, zeuren op het examen, stemmen voor het Vlaams Blok, hang niet de stoere uit, dat werkt niet, CRIEZ !, begin te huilen, dis een triestig verhaal op, als je geen inspiratie hebt, vraag er één aan Bartel, hij heeft er tientallen op zak, voor iedere situatie.
Werkt altijd, onthou het, als U weeral eens te laat thuis komt.

Beste vrienden,
Ik zou nog uren kunnen verdergaan, maar dan zijn we morgen nog niet thuis, ik beperk mij tot de 3 hoofdpunten :

- Bartel als missieverantwoordelijke
- Bartel op bouwkamp in de Ardennen
- Bartel op reis naar Engeland

U moet het boek maar lezen, dan zal ook U kunnen volgen...

Beste vrienden,
een genie ben ik nooit geworden,
maar strategie, daar gaat het om,
en dat heb ik volledig van Bartel geleerd.

En alle gekheid op een stokje,
we hebben veel plezier gehad vroeger,
we hebben nog steeds veel plezier,
en ik hoop dat dit de volgende 25 jaar niet zal veranderen.

Daarom beste vrienden,
vraag ik een hartelijk applaus voor mijn soulmate uit het Sint-Aloysiuscollege,
vriend voor het leven, al 25 jaar lang :

BARTEL LEBLANC

(overdonderend applaus)