Welkomstwoord door de voorzitter

Beste vrienden,
ik ben verheugd hier vanavond zoveel volk te zien, echt waar, ik had het niet verwacht.
Want hoe begint zoiets, op een avond hangen we aan de toog, 4 uur in de morgen, wazige blik...
En plots zegt Bartel, in een filosofische bui (typisch als het zowat 4 uur in de morgen is) : "Weet je, volgend jaar worden we 40".
Het blijft een tijdje stil, tot ik vrij cynisch antwoord : "Ja, dàt moeten we vieren". Met de bedoeling om het vooral stil te houden natuurlijk, maar plots veert Bartel recht:
"Ja, we geven een fuif, met steengoede muziek, en drank voor iedereen, water voor de planten, wijn voor de vrouwen, en bier voor de mannen, en we nodigen alle vrienden uit, en we huren het sportpaleis van Antwerpen af voor een volledig weekend, en VTM kan komen en Kelly Pfaff, en K3 voor de kindjes, en we landen met de helikopter, we..."
De inspanning was hem duidelijk te veel geworden, hij viel in slaap, ik zuchtte diep.

De volgende morgen prikkelden de zonnestralen pijnlijk in mijn ogen, vaag kwam mij voor de geest dat het gisteren alweer behoorlijk laat was geworden, én dat we volgend jaar 40 werden. Maar ik dacht, wat valt er te vieren, laten we eerlijk zijn.
Een succesvol man van 40, u kent er waarschijnlijk wel één, die woont in een kist van een villa met zwembad én keukenpersoneel, rijdt rond in een dure BMW en een jeep voor in het weekend, die heeft op zijn minst een eigen zaak, of hij is manager in een groot bedrijf, baas van een paar duizend man...

En zie ons hier staan, Wouter aan het OCMW, en Bartel houdt zich al 20 jaar bezig met lonen te berekenen. Twintig jaar al, en dat loon blijft maar onvindbaar !
Weten jullie wat dat inhoud, lonen berekenen ? Weten jullie wat dat is, een loon ? Wel, voor diegenen die het weten, toen ik voor het eerst in de horeca aan de slag ging, bij de bakker om de hoek, toen kreeg ik 200 frank per uur, de bakker had dat beloofd en dat klopte perfect : 200 frank.
Maar nu, na al die jaren van hard werk en promotie ben ik toch opgeklommen tot 250 frank, maar nog steeds verschijnt er 200 frank op mijn rekening.
Die 50 frank, die is weg gerekend, en daar is Bartel dus specialist in.

Let op, dat is helemaal niet simpel, ik citeer uit de wetgeving ter zake : "Als de werkgever, aangesloten volgens paritair comité 519, 520 of 531bis, bij een stelsel van halftijds brugpensioen ingesteld overeenkomstig CAO nr 55 van de NAR tot instelling van een regeling van aanvullende vergoeding voor sommige oudere werknemers, ingeval van halvering van de arbeidsprestaties en de minimumleeftijd om op halftijds brugpensioen gesteld te worden is gerespecteerd, dan wordt de aanvullende vergoeding uitbetaald door het Fonds voor Bestaanszekerheid voor de bedienden van de textielnijverheid en het breiwerk, en de eventuele kapitatieve bijdrage en administratieve verwerking en de nadere regels zijn vastgelegd in een afzonderlijke CAO die integrerend deel uitmaakt van onderhavige CAO, en wanneer de statuten van het fonds voor bestaanszekerheid voor de bedienden van de textielnijverheid en het breiwerk aangepast met hetgeen voorafgaat, ... blablabla (dat gaat zo pagina's verder)... Dan gaat er 50 frank vanaf.
Voila, daar staat het, daarom gaat er vijftig frank af.

Begrijpen jullie daar iets van ? Ik snap daar geen jota van, ik geef toe, je moet een genie zijn om dit te doorgronden, maar is dat nu boeiende materie ???

En ikzelf dan, 12 jaar lang gewerkt, wat zeg ik gewerkt ? Gezwoegd heb ik, gezweet, afgezien, altijd voor de computer, programmeren, vergaderen, gatlikken van de baas, 12 uur per dag, 7 dagen op 7, alles liet ik ervoor, mij vrouw verwaarloosd, mijn kinderen, mijn huis, mijn tuin, mijn sexappeal, mijn sportief lichaam, mijn diep filosofische inzichten, mijn moeders overheerlijke flensjes, alles, en waarvoor, beste vrienden..., voor een gigantische zeepbel, gestolde dromen, gebakken lucht...
12 jaar van mijn leven, ... een mens zou voor minder beginnen spreken tegen zijn computer.

Dus ik dacht, wat valt er te vieren ?

Ik ben dus echt wel verheugd hier vanavond zoveel volk te zien,
misschien zijn jullie gekomen uit medelijden,
medelijden met drie middelmatige maten, makkers, maes (dat moest even van onze sponsor).
Maar bon, nu jullie hier toch zijn kunnen we het toch een beetje gezellig maken.

Maar beste vrienden,
alvorens de eerste pint te nuttigen,
wou ik toch nog graag iemand aan jullie voorstellen,
de genaamde Bartel Leblanc.

Hij ziet er keurig uit, is keurig getrouwd, heeft keurige kindertjes, keurige job, hij is al even uniek als iedereen van ons,
maar beste vrienden,
schijn bedriegt,
en ik kan het weten,
want 1 september 1979, (zo ongeveer 25 jaar geleden)
was de dag,
dat het zonlicht niet meer scheen,
mijn geluk voorgoed verdween,
het was de dag dat aan mij Bartel Leblanc verscheen.

Het was nochtans allemaal zeer goed begonnen,
al van in de kleuterklas viel ik op door mijn gedrevenheid en inzet,
lezen en schrijven kon ik al toen de rest nog bezig was schoenveters te knopen,
ik zat al vierkantswortels te trekken toen de rest nog zat te knikkeren,
Shakespeare te declameren toen de rest nog aan de Spin Sebastiaan moest beginnen,
kortom, het was duidelijk,
hier was een genie in wording.

Mijn leraars waren vol lof, mijn ouders waren vol lof,
mijn vader vertelde trots aan iedereen die het horen wilde over hoe bijzonder zijn oudste zoon wel was, zijn geluk kon werkelijk niet op, van zijn vijf was er dan toch één die gelukt was.
Ik studeerde dan ook af met grote onderscheiding en het grootste lof van vooral mijn eigen ouders.

Toen Lauwe te klein werd, moest ik de Leie over, op naar het college van Wevelgem. Ook daar werd ik met open armen ontvangen, grote geesten waren altijd zeer welkom in Wevelgem, al was het maar om het gemiddeld IQ wat op te krikken...

Latijn en Grieks, allemaal geen probleem,
differentiaalvergelijkingen, trigonometrie, het menselijk lichaam, het was allemaal gesneden koek.
En niet alleen feitenkennis, ook muzikaal was ik mij volop aan het ontwikkelen, piano werd mijn tweede passie.
Bach, Beethoven, Brahms, Brigitte Bardot, ik speelde het allemaal.

Toen ook Wevelgem te klein werd moest ik opnieuw uitwijken,
en toen, beste vrienden,
moest ik voor het eerst naar de grote stad.

Kortrijk was geen optie, de colleges daar werden gedomineerd door mei-68 typen, compleet geschifte softies, het enige college dat mij kon boeien, waar nog échte priester-leraars rondliepen (die zijn inmiddels ook op, maar we spreken hier van 1979), geroemd om het grote aantal genieën per vierkante meter dat daar ieder jaar geproduceerd werd, berucht om de intellectuele (hakkelend lezen) vorming van de crème de la crème van Menen en omstreken, was het Sint-Aloysiuscollege van Menen.

En het was daar,
op die beruchte 1 september 1979,
dat ik voor het eerste Bartel Leblanc ontmoette.
Hij zag er beslist keurig uit, vergeet niet dat we het hier hebben over 1979, de periode dat iedereen haar tot onder zijn oksels had.
Niet zo onze Bartel.
Being Bartel betekende kort haar, met twee woorden spreken, en verder geen gezeur...

Bon,
het college had dan wel een onberispelijke reputatie,
veel verbeelding hadden ze duidelijk niet,
want op die fameuze 1 september werd iedereen netjes alfabetisch gerangschikt.
En jawel, u kan het al raden : "Lefebvre", "Leblanc",
wij belandden netjes naast elkaar.

Het was ook nog de tijd, beste vrienden, dat ieder zichzelf respecterend college over een pianozaal beschikte, waar de allerbeste leerlingen konden oefenen over de middag.
In plaats van stomweg boterhammen te eten of achter een bal te lopen, was dat de plaats om ongekende muzikale hoogtes te bereiken,
ik stond dan ook al te popelen om eraan te beginnen.
Maar hoe gaat dat, ik, bescheiden jongen uit het kleine Lauwe, voor het eerst in de grote stad, naast iemand die tenslotte al drie jaar ervaring had in dat college, dus ik vraag, op heel vriendelijke toon, waar de beste piano te vinden is.

Hij kijkt mij even aan, "de beste piano ?", "in den overkant natuurlijk" !

Ik had niet zo op de overkant gelet toen ik de school binnenkwam,
maar dat was geen probleem zei Bart,
hij ging mij vergezellen want hij ging er ook iedere middag naartoe.
Blij verrast een muzikale gezel gevonden te hebben, volgde ik hem die middag naar Den Overkant.

Groot was mijn verbazing,
Den Overkant was helemaal geen pianozaal, maar een studentencafé,
en daar stond inderdaad een piano,
maar die werd vooral gebruikt om de deur te barricaderen als de politie weer eens binnenviel.

Het was duidelijk dat het toestel enkel nog als podium diende voor zatte studenten die speeches wilden geven, en dit waren de jaren 80, in volle rakettenperiode, er werd wat gespeecht.

Maar er werd natuurlijk vooral gezopen,
en dat was voor mij een openbaring,
als bleke intellectueel had ik nog nooit een café van binnen gezien.

Dat moet zo ongeveer het einde van mijn pianocarriëre geweest zijn,
maar geen nood, het muzikaal plezier werd vrij vlot ingeruild voor schuimend bier plezier,
en ik moet bekennen, ik geniet er nog altijd van...
Ik zat wel nog af en toe op de piano,
maar dat was enkel toen de politie versterking liet aanrukken,
en de piano het alleen niet meer kon houden.

De bezoekjes aan de overkant waren natuurlijk best plezant,
maar in de namiddag leverde dat wel soms problemen op.
U kent het gevoel wel, teveel gedronken en dan moet de overtollige lucht eruit.
Nu en dan kon ik het echt niet meer houden,
de boer was eruit voor ik het wist,
en lap, vijf bladzijden aan mijn been !
Maar het was mij opgevallen dat Bartel daar nooit last van had,
en dat was vreemd, want voor iedere pint die ik dronk,
had hij er minstens al drie uit.
En dan bleek opnieuw, beste vrienden, wat voor een geniaal strateeg hij was,
hij had namelijk een techniek ontwikkeld om klinkers zo uit te spreken,
dat die gecombineerd werden met een klein boertje, waardoor de klinker iets meer geaccentueerd werd,
geniaal was dat, "Brigitte Bardot bricole du beurre à Buret", vooral het Frans leent zich daar goed voor. U moet in het begin wel een beetje oefenen, maar u moet het beslist ook eens proberen, bijzonder handig als u weerom teveel gedronken hebt.

Maar niet alleen drank,
ook op andere vlakken had Bartel bijzonder veel ervaring,
wij hadden toendertijd een zeer strenge leraar Frans, monsieur Vandenberghe,
berucht om zijn meedogenloos karakter, iedereen was er bang van.
Iedereen, behalve onze Bartel natuurlijk.
Op een dag komt hij binnen en brult dat er morgen overhoring is,
en, dreigt hij, ik zal geen enkel excuus aanvaarden om niet aanwezig te zijn.
Tenzij in een zéér ernstig geval van overmacht.
Waarop onze Bartel zijn vinger opsteekt en vraagt : "en in geval van oververmoeidheid mijnheer, na een uitputtende nacht van wilde seks ?"
Waarop monsieur Vandenberghe droogjes antwoordt : "Monsieur Leblanc, in dat geval moet je maar met je andere hand schrijven !"

Being Bartel Leblanc, beste vrienden, het is een kunst, het is een ware kunst.
Waar wij zwoegen en zweten, gaat hij er met het grootste gemak overheen, ik beschrijf de klassieke gang van zaken op het mondeling examen Wiskunde.
Wij komen binnen en zoals dat de gewoonte was moeten we drie vragen trekken, ik bekijk de vragen en begin meteen te pennen alsof mijn leven ervan af hangt.
Niet zo onze Bartel,
hij bekijkt de eerste vraag, kijkt omhoog, kijkt omlaag, zucht diep en zegt tegen de leraar : "Maar meester, dat is een vraag uit het begin van de cursus, dat is gewoon de inleiding, niemand studeert toch de inleiding, dat is gewoon lectuur als aanzet tot, het voorspel tot de echte feiten, het stelt toch niets voor om daar energie in te steken, ik ga altijd op zoek naar de pointe, de diepgang, de essentie als het ware van de leerstof, ..."
De leraar is een beetje ontdaan en zegt : "Allee, t'is goed, neem dan maar de volgende vraag".

Volgende vraag, zelfde scenario,
Bartel kijkt omhoog, kijkt omlaag, zucht diep en zegt : "Maar meester, dat is een vraag uit het einde van de cursus, niemand studeert toch de laatste bladzijde, dat is de afsluiter, de hekkensluiter, het naspel na de feiten, het stelt toch niet voor om daar energie in te steken, als ik de pointe gehad heb dan weet ik het wel, meer is echt niet nodig, dat is pure bladvulling om dikkere boeken te verkopen, ..."
De leraar is nog meer ontdaan en zegt : "Allee, t'is goed, neem dan maar de volgende vraag, en dat is er één uit het midden van de cursus".

Volgende vraag, iets ander scenario,
Bartel leest de vraag, kijkt op zijn horloge, zucht, kijkt nogmaals op zijn horloge, snikt, legt zijn hooft op tafel, snikt iets heftiger, tot de leraar bij hem komt staan en vraagt wat er scheelt.
"Wel", snikt Bartel, "gisteren is ons vader van de trap gevallen, en ons moeder was pannenkoeken aan het bakken en van het verschieten liet ze de pan vallen, en toen stond de keuken plots in brand, en ons vader moest de brandweer bellen maar dat kon hij niet want hij lag aan de trap, en ik zeg waar is mijn cursus want ik was van plan om hard te studeren, maar moeder zei ga naar de buren, maar de buren waren niet thuis, en ons andere buren zijn arme mensen en die hebben geen telefoon, en toen ben ik op de tractor gesprongen om zelf naar de brandweer te rijden maar de benzine was op, en toen heb ik de hond maar gestuurd, die helaas werd aangereden door een auto toen hij de straat overstak, en zijn pootje was helemaal kapot en hij wordt nu geopereerd en ik zou zo graag weten hoe het met hem gaat, en toen is mijn cursus ook nog in de vijver gevallen toen ik het arme hondje naar de dierenarts bracht, en de vissen hebben de helft van mijn cursus opgevreten, en toen ik alles eindelijk droog had viel het plafond naar beneden, van die brand in ons huis, en ..."

Tegen die tijd zit de meester mee te huilen om zoveel ellende, en begripvol omdat Bartel dan toch tenminste een poging tot studeren had ondernomen, zei hij : "Allee, t'is goed Bartel, je mag gaan, ik zal je 70% geven".
70% vrienden ! En hij was niet eens vijf minuten binnen geweest, terwijl wij nog uren worstelden met als die wiskundige onzin, zat hij allang terug in Den Overkant.
Strategie, beste vrienden, daar konden wij nog veel van leren !

Maar het is een strategie die werkt, beste vrienden, neem dat van mij aan, ik ga u een "BLB" geheim verklappen (BLB = Bartel Leblanc), let wel, normaal reken ik goed door voor dergelijk advies, maar omdat jullie er allemaal zo sympathiek uitzien zal ik het gratis doen. Als je ooit betrapt wordt, eender wat, winkeldiefstal, fiscale fraude, overspel, zeuren op het examen, stemmen voor het Vlaams Blok, hang niet de stoere uit, dat werkt niet, CRIEZ !, begin te huilen, dis een triestig verhaal op, als je geen inspiratie hebt, vraag er één aan Bartel, hij heeft er tientallen op zak, voor iedere situatie.
Werkt altijd, onthou het, als U weeral eens te laat thuis komt.

Beste vrienden,
Ik zou nog uren kunnen verdergaan, maar dan zijn we morgen nog niet thuis, ik beperk mij tot de 3 hoofdpunten :

- Bartel als missieverantwoordelijke
- Bartel op bouwkamp in de Ardennen
- Bartel op reis naar Engeland

U moet het boek maar lezen, dan zal ook U kunnen volgen...

Beste vrienden,
een genie ben ik nooit geworden,
maar strategie, daar gaat het om,
en dat heb ik volledig van Bartel geleerd.

En alle gekheid op een stokje,
we hebben veel plezier gehad vroeger,
we hebben nog steeds veel plezier,
en ik hoop dat dit de volgende 25 jaar niet zal veranderen.

Daarom beste vrienden,
vraag ik een hartelijk applaus voor mijn soulmate uit het Sint-Aloysiuscollege,
vriend voor het leven, al 25 jaar lang :

BARTEL LEBLANC

(overdonderend applaus)

Voorspellingen

7. Onze blinde experts

[Psycholoog en politiek wetenschapper Philip E.] Tetlock verzamelde voorspellingen van 284 gerenommeerde experts, die gemiddeld 12 jaar ervaring hadden in hun respectieve werkgebieden. Hij vroeg hen concrete voorspellingen te maken omtrent toekomstige gebeurtenissen en verzamelde voldoende voorspellingen om toeval en ongeluk te kunnen onderscheiden van ware kennis. Zijn project duurde 20 jaar en bevatte 82.361 voorspellingen over de toekomst.

Het resultaat: de experts waren overduidelijk afgrijselijk slechte voorspellers. Hun expertise, jaren ervaring en (voor een aantal onder hen) toegang tot vertrouwelijke informatie maakte geen enkel verschil. 

Ze waren slecht in het voorspellen van de korte termijn en slecht in het voorspellen van de lange termijn. Ze toonden zich slecht in het maken van voorspellingen in zowat elk domein.

Wanneer experts iets onmogelijk of zo goed als onmogelijk achtten, gebeurde het in 15% van de gevallen toch. Wanneer ze voorspelden dat iets onvermijdelijk was, gebeurde het in meer dan een kwart van de gevallen niet. 

Wanneer ze met hun resultaten werden geconfronteerd, weigerden experts systematisch hun ongelijk toe te geven. Wanneer ze er volledig naast zaten, zeiden ze er net naast te zitten. 

Er is een opmerkelijk onevenredige relatie tussen hoe goed deze experts hun voorspellingen inschatten en wat de reële waarde ervan was.

Meer in The Atlantic

[De slechtste voorspelling uit de geschiedenis? Amerikaans tech-journalist David Pogue in 2006 in de New York Times: “Men vraagt me gedurig of Apple ooit een mobiele telefoon zal uitbrengen. Mijn antwoord is: “Waarschijnlijk nooit”. 

Een jaar later introduceerde Apple de iPhone, het meest succesvolle product aller tijden.}

Onzin

Manuscript gevonden in een doos

By Bruno Lowagie

Op regelmatige tijdstippen hou ik grote kuis, en dan smijt ik een heleboel dingen weg waarvan ik denk: die zal ik nooit meer nodig hebben. Er blijven echter altijd dingen over die aan mijn aandacht ontsnappen. Zo heb ik in een verloren hoekje een doos staan met oude schrijfsels. Ik probeer er daar nu af en toe een paar van te lezen. Ik doseer die activiteit, want het is nogal confronterend te moeten vaststellen wat voor onzin ik vroeger schreef.

Onmiskenbare bloedarmoede

Onmiskenbare bloedarmoede

Opvallend veel lof zwaait De Vos het regisseursechtpaar Peter Brosens en Jessica Woodworth toe: ‘Geen pakkender productie in deze nog jonge eeuw dan Khadak  (2006)’. Ook voor hun satire King of the Belgians  (2016) drukt De Vos zijn grote waardering uit. De film kwam zonder scenario tot stand in een drietal weken, terwijl de financiering nog niet rond was. Daar komt nog bij dat noch Brosens noch Woodworth ooit filmschool liepen.

https://doorbraak.be/robbes-hollywood-aan-de-schelde-het-boek/?utm_medium=push&utm_source=meldingen

Mercedes

"Ik heb altijd wel een Mercedes willen hebben, die van jou vind ik prachtig".
"Oh, die heb ik tweedehands gekocht van een rijke mevrouw die hem beu was, niet veel geld voor betaald hoor".
"Hij staat hier anders mooi te blinken, de ganse straat fleurt op !"
"Echt ?, nooit op gelet, vooruit, dat doet mij plezier".
"Je bent toch goed verzekerd ?"
"Euh, ja, zoals iedereen zeker ?"
"Die jongens hier in de buurt, die kunnen nogal wild tekeergaan met hun fietsen, ik zou maar oppassen"
"Euh, ja, daar zeg je wat, daar heb ik nog niet echt bij stilgestaan..."
"Jij werkt toch bij de belastingen, nietwaar ?"
"Ja, dat klopt, ik controleer bedrijven, dat is mijn opdracht".
"Wow, ik wist niet dat je bij de belastingen zoveel geld kon verdienen, en met zo'n chique bak kon rondrijden".
"Maar ik heb het je toch al gezegd, zo veel verdien ik heus niet. Wat doe jij in het leven ?"
"Ik heb een bedrijf, op het nieuwe bedrijfsterrein, hier wat verder. Ja, ik denk dat we elkaar wel nogeens zouden kunnen tegenkomen, professioneel dan."
"Ah, ja, dat zou wel eens kunnen".
"En het zou toch jammer zijn dat zo'n mooie wagen plots in brand zou vliegen, je hebt toch een goede brandverzekering ?"
"Euh, ja, waarschijnlijk, Mercedessen vliegen toch niet zo snel in brand ?"
"Het zou ook wel eens kunnen bliksemen natuurlijk, die klimaatverandering, het ziet er niet goed uit."
"Wat heeft het klimaat hier nu mee te maken ?"
"Wel, voor het te heet wordt, ik zou met toch maar niet al te veel inspannen, dan houden we het beiden koel.  Bye"...

Hulp

Nog nooit waren er zo veel hulporganisaties als tegenwoordig. Een karavaan van NGO's, met in hun voetspoor popsterren, acteurs, politici en journalisten, trekt over de planeet, van crisisgebied naar oorlogszone. De humanitaire hulpverlening is een miljardenindustrie geworden, waarin wordt gestreden om een zo groot mogelijk marktaandeel. Van duizenden organisaties per crisis kijken we niet meer op. En zij gaan door met helpen, ook als de strijdende partijen het geld en de goederen rechtstreeks laten verdwijnen in hun oorlogskassen.

Waarom krijgen sommige landen hulp met bakken tegelijk, terwijl andere het moeten doen met de restjes? Waarom zijn de resultaten vaak zo schamel? Waarom worden de hulporganisaties maar zo zelden ter verantwoording geroepen? Waar houden humanitaire beginselen op ethisch te zijn ? In De crisiskaravaan analyseert Linda Polman op even trefzekere als onthutsende wijze de zin en de moraal van de internationale humanitaire hulpverlening.
Van de Balkan tot Darfur, van Somalië tot Afganistan.

Linda Polman is journalist en schrijft onder andere voor de Volkskrant, NRC Handelsblad, The Guardian en The Times. Ze publiceerde eerder 'k Zag twee beren. De achterkant van de VN-vredesmissies, dat wereldwijd werd vertaald en grote bijval oogstte.

Megafoon

Een megafoon is een hulpmiddel om een grote groep mensen toe te spreken. Het is draagbaar en wordt meestal in de hand gehouden. Een megafoon is trechtervormig of beter nog hyperbolisch. Een megafoon wordt vaak gebruik bij manifestaties of demonstraties, bij sportevenementen en bij zeilscholen.